Ciske de rat: een musical in gebarentaal

Vorige week werd ik ge-sms’t door een vriendin met de vraag of ik zin had om mee te gaan naar de vertolkte voorstelling van Ciske de rat. Aangezien ik een fervent fan ben, -die het boek gelezen heeft en de film al meerdere malen op tv zag-, was ik zó om. Eerder al probeerde ik aan kaartjes te komen, maar helaas, er was zo’n grote run op de voorstelling dat de kaarten binnen no-time weg waren. Ik was dan ook heel blij toen ik hoorde dat er een kaartje over was.

Afgelopen zaterdag was het dan zover. De zon scheen volop, en ook al was het koud, de lente hing in de lucht en het beloofde een leuke middag te worden.

Er is niets teveel gezegd als ik vertel dat er veel animo was voor de voorstelling, zowel van horende mensen, als van doven en slechthorenden. Eenmaal in de zaal zag je dan ook hoe vol die was, geen plaats werd onbenut gelaten. En vol verwachting klopte ons hart…

Aangezien het de eerste keer was dat er een musical vertolkt werd in gebarentaal, wist ik dat ik niet teveel moest verwachten. Ook het feit dat ik vrij ver van het podium af zat, speelde een rol in het volgen van de show. En helaas heb ik ook wat op –en aanmerkingen over het werk van de 2 tolken wier naam ik uit respect niet zal noemen.

Als eerste was de mimiek niet goed genoeg: juist bij een voorstelling met veel zang, dans en spel, vind ik het belangrijk dat de tolk volledig op gaat in zijn of haar rol. Je moet als het ware in de huid van de artiesten kunnen treden, ook al zal dat ongetwijfeld moeilijk zijn. Immers: zij trainen maanden en maanden aan één stuk door, en jij als tolk staat daar voor het eerst en hebt misschien maar heel weinig tijd gehad om voor te bereiden.

Wat ik ook jammer vond is dat de gebarenruimte niet zo groot was. Misschien was dat ook niet echt mogelijk, maar je moet beseffen dat er tot tien rijen terug dove mensen in het publiek zaten, waarvan ook een aanzienlijk aantal brildragers. Het is dan een pré om jezelf zo zichtbaar mogelijk te maken, al dan niet met behulp van een goede staanplaats en voldoende licht.

Toch vind ik het een zeer geslaagd initiatief: het idee om dove mensen bij muziek te betrekken op een manier die voor horende mensen heel ongewoon is, is buitengewoon leuk en mooi. Ikzelf heb dan ondanks het slechte zicht en het missen van sommige stukjes, heel erg mogen genieten. Wat ook meehielp was het feit dat ik C.I. heb. Geluid was er volop, en ik kende sommige teksten die gezongen werden al door mijn voorkennis, dus dat hielp heel erg.

Daarnaast vind ik het toch knap dat deze tolken bereid waren om voor een publiek van honderden mensen te staan, met de wetenschap dat het wel eens fout kon gaan en dat het de eerste keer was dat de voorstelling werd vertolkt. Daarom, ondanks mijn op –en aanmerkingen, ook hulde aan de tolken.

Tot slot wil ik jullie vragen wat jullie als geheel van de show vonden. Hoe keken jullie tegen de voorstelling aan, heb je een indruk kunnen krijgen van waar het verhaal over ging en werd het dan ook goed vertolkt?

Ook ben ik benieuwd of jullie, -als van den Ende producties besluit om dit soort voorstellingen te herhalen-, een voorkeur hebben voor het soort musical. Wordt het Tarzan, of misschien Joseph, wil je naar Fame, Footloose of toch High school musical? Of heb je iets heel anders op het oog wat momenteel in het theater speelt, of nog moet gaan spelen?

Reacties, vragen en suggesties mag je hieronder plaatsen of mailen naar: deafmusical@remove-this.live.com

Voor nu:
Krijg toch allemaal de klere!

Groetjes, Anne!

---