2008: een veelbewogen jaar om (niet) snel te vergeten

We zitten alweer aan het einde van het jaar. Een jaar vol gebeurtenissen, herinneringen die je koestert en herinneringen die je liever snel weer wil vergeten. Mensen nemen voornemens, of juist niet, en hopen dat het komende jaar net zo goed, of juist veel beter wordt dan het afgelopen jaar.

Waarom neemt men altijd pas voornemens aan het eind van het jaar? Moet men per sé gebruik maken van het begrip ‘tijd’ om te willen en kunnen veranderen? Moet men daarom maar even de laatste maanden vol maken en in chaos blijven verkeren, omdat iedereen op 1 januari toch weer met een schone lei begint?

Sommige dingen veranderen niet. Ook in 2009 blijf ik doof zonder C.I. Ook volgend jaar is het nog niet zeker of mijn vader kankervrij blijft. En veel van onze karaktereigenschappen zullen niet veranderen. We kunnen wel proberen om te stoppen met roken (gelukkig ben ik daar al jaren vanaf!), en een paar kilo af te vallen (daar moet ik helaas nog aan werken), maar dat zijn slechts plannen waar aan gewerkt moet worden, en die niet bij ons horen zoals de dood bij het leven.

Toch, zei Plato (een beroemd filosoof uit de oudheid): “Phanta Rei”. De definitie daarvan en de theorie erachter is: alles stroomt. Men kan een pad wel 10 of 1000 keer bewandelen, dan nog zal het niet hetzelfde pad zijn. Elke seconde die voorbij gaat maakt al deel uit van ons verleden. En elk moment dat wij op een punt staan waar we eerder al gestaan hebben, met voor ons hetzelfde uitzicht als toen, is datzelfde uitzicht nog anders. Alles is veranderlijk, ons leven lang. Het enige gegeven wat een feit is, wat vaststaat, is dat van de geboorte en de dood. Wat er tussenin gebeurt en hoe lang het pad des levens zal zijn, is bij iedereen anders.

Aan elk verleden kleeft een stukje narigheid, bij de een wat meer dan bij de ander. Maar herinneringen zijn er ook om gekoesterd te worden, en je te helpen beseffen dat het goed is om te leven en te genieten, dat je zuinig moet zijn op de mensen om je heen, en uiteraard ook op jezelf.

Ik ruimde vanavond even mijn archiefwagen op, alle mappen met administratie, rekeningen, persoonlijke documenten en andere rompslomp, werden binnenstebuiten gehaald, om vervolgens opnieuw ingedeeld te worden. Veel oude rekeningen, polissen en krabbels die nergens meer voor nodig zijn belandden in de papierdoos. Het is toeval dat ik het nu zo aan het einde van het jaar doe, maar het geeft me in ieder geval een opgeruimd gevoel, klaar om door te gaan bij waar ik gebleven was.

Dat opruimen riep ook herinneringen op. Ik vond brieven van mijn oud-docent Duits, waar ik vroeger o, zo veel wrijving mee had, maar het de laatste tijd juist prima mee kan vinden. Ik vond alle kaartjes die mijn ouders mij stuurden toen ik op kamer woonde, het ene kaartje om wat geld op te sturen, het andere gewoon om me een hart onder de riem te steken. Want ja, op 150 km afstand van je ouderlijk huis kan je nog wel eens eenzaam zijn.

Helaas vond ik ook papieren waar ik minder goede herinneringen aan heb, maar óók die maken deel uit van het leven. Feit is dat ik beide soort herinneringen een plek heb kunnen geven en er lering uit heb kunnen trekken.

Ik hoop op dezelfde voet door te gaan als ik nu doe, met positieve moed, dat alles uiteindelijk altijd goed kan komen, ik hoop in 2009 een goede operatie te ondergaan (ja mensjes, deze dame moet in januari onder het mes vanwege een voor de derde keer teruggekomen peri-anale fistel bah bah) en ik hoop dat mijn vader beter wordt. Hoop is belangrijk, hoop doet leven.

Tegelijkertijd herdenk ik de mensen die uit mijn midden gevallen zijn: opa, in januari, beppe in februari, Ingrid in april en Poekie mijn lieve kat in mei. Ik mis ze nog dagelijks heel erg, maar ze zijn niet uit het hoofd en niet uit het hart. De dood is iets onvermijdelijks en ik zal er ongetwijfeld nog wel mee te maken krijgen, maar dat doet me des te meer beseffen dat ik nú moet genieten.

Lieve mensen, een heerlijke jaarwisseling en een gezegend oud en nieuw toegewenst. Ook in 2009 hoop ik door te mogen gaan met mijn columns (en ik hoop een betere agenda te hebben, want nu schrijf ik ze meestal als het al bijna te laat is, sukkel die ik ben!!!) .

Geniet nooit met mate!

Anne.

---