Rouw op je dak

‘Rouw op je dak’ is een titel van een boek dat Jos Brink ooit schreef over de dood. Ik leen hem even als titel voor mijn column, omdat ik gewoonweg even geen passendere titel wist te vinden.

Rouw is iets moois. Het is persoonlijk. Net zoals je een mens ziet opgroeien vanaf zijn geboorte, is rouw een proces van afscheid nemen, en de overledene in je op te nemen als een herinnering. En ook al zal het verlies van je dierbare niet minder groot worden, als je goed rouwt, dan kan het je verdriet wel verzachten en het gemis aanvaardbaarder maken.

Rouw is voor mij een moment voor mezelf, om te lachen om het stukje verleden dat ik gedeeld heb met mijn dierbaren die er nu niet meer zijn, of om te huilen omdat ik hun mis. Het is een fase die zo nu en dan opdoemt, en die onvermijdelijk is, wil je verder kunnen met je leven, wil je accepteren dat degene die je verloren hebt alleen nog maar in je herinnering bestaat.

Er zijn volgens Elizabeth Kübler-Ross 5 stadia van rouw:

1- ontkenning
2- Woede
3- Marchanderen (onderhandelen)
4- Depressie
5- Aanvaarding.

Deze fasen zijn niet altijd in bovengenoemde volgorde en worden lang niet allemaal beleefd in het rouwproces.

Vooral bij Ingrid heb ik ontkenning gevoeld. Juist Ingrid, mijn oud-buurvrouw waar ik altijd zo’n goed contact mee had, die voor iedereen klaar stond, moest op 57-jarige leeftijd het leven laten na een kort maar hevig ziekbed. Stond zij in oktober ‘07 nog aan mijn bed toen ik zelf heel ziek was (en de angst had om te sterven), overleefde ik het voorval en moest ik in april ‘08 afscheid van haar nemen. Zij, die nooit tijd had gekregen voor zichzelf. Ze verdiende het leven zo ontzettend, daarom heb ik in de laatste, maar zeker niet in de laatste plaats veel moeite met het doorkomen van fase 5: - aanvaarding. Ik beleef dit gelijk met fase 2: -woede, maar in dit geval is woede omgezet in onbegrip en verbazing.

 

 

 

 

 

 

 

In tegenstelling tot Ingrid, heb ik opa en oma’s overlijden wel aanvaard. Dat neemt niet weg dat ik ze heel erg mis, ze hebben voor altijd een plek in mijn hart en mijn hoofd. Maar ze hebben allebei een vrij respectabele leeftijd bereikt, ondanks het ziekbed dat ze hebben moeten doorstaan, ondanks het feit dat ook hun leven niet altijd over rozen ging.

Toch moet mij van het hart dat het lijkt alsof ik met opa’s overlijden toch net even wat meer moeite had dan met dat van oma. Het is niet te vergelijken en ik heb om oma ook anders gerouwd dan dat ik nu om opa doe, maar opa’s overlijden was heel onverwachts, heel snel. Amper heb ik de tijd gehad om te beseffen wat er gebeurde, toen hij ziek was, en toen stierf hij al. Tot overmaat van ramp overleed 2 weken later ook beppe, bij wie ik weer minder heb hoeven rouwen ( of beter: helemaal niet ), omdat mijn band met haar nooit zo goed was.

Opa zijn overlijden kwam dus echt ‘rouw’ op mijn dak.

 

 

 

 

 

 

 

Dat van Poekie daartegen weer niet, maar het deed me wel zoveel pijn dat ik er goed ziek van ben geweest. Mijn ouwe, trouwe kat, die mij 17 jaar lang vergezelde en liefhad, die mij troostte en opbeurde.

 

 

 

 

 

 

 

Rouw is iets moois, en ik vind dat iedereen moet rouwen als hij of zij iemand verliest. Het helpt je soms de herinneringen aan je verloren dierbare te verscherpen, en het leert je het leven meer te waarderen op den duur. Verlies is ‘doodgewoon’, hoe moeilijk het ook mag zijn.

Er zijn veel dingen die ik nog met opa, oma, Ingrid, Poekie en anderen had willen bespreken, ik had ze ook zo graag stuk voor stuk willen vasthouden en ze willen zeggen hoeveel ik van ze hou, maar dat kan niet meer. In gedachten praat ik nog wel tegen ze en vraag ik me af waar ze zijn en of ze mij zien en voelen. En ik vraag me af of ik ooit weer met ze herenigd word en of het dan hetzelfde zal zijn.

Maar zolang ik nog leef maak ik er het allerbeste van, dat zouden zij ook gewild hebben. En ik rouw zo nu en dan lekker door zonder het te overdrijven. Want dan is het weer geen rouw meer maar zelfmedelijden. En dat moeten we niet hebben hé?! Dus mensen, kijk je geliefde, je familie, je vrienden in de ogen en geef hem zo nu en dan een dikke knuffel, zoen, of complimentje. Besteed de tijd die je met elkaar hebt goed, en geniet. Laat het gezegde: ‘je weet pas wat je hebt als je het mist’ níet voor jou opgaan. Geniet nu, leef nu!

---