Hersenspinsels?!

Vandaag liep ik de hele tijd met een gedachte in mijn achterhoofd rond, namelijk die van dat ik wist dat ik iets moest doen, maar dat ik niet wist wát.. Heel vervelend, vooral als het belangrijk is. Mijn vader zei vroeger een keer: als het echt belangrijk is om iets te weten, dan komt het vanzelf naar boven drijven.

Zonet wilde ik afsluiten om naar bed te gaan, toen het me opeens te binnen schoot: ik moet nog een column schrijven! O, jee!!!!!

Normaal gesproken ben ik daar veel sneller mee en heb ik ook meer inspiratie, maar de laatste tijd is het een beetje een chaos in mijn koppie, waardoor het schrijven niet zo lukt. Dat heb ik waarschijnlijk al in mijn eerste column verteld, maar goed, dat doet er niet toe. Nu zit ik dan toch nog even in het holst van de nacht achter de computer, wat overigens wel lekker is. Niemand die je stoort en niks dat je afleidt, want alles is donker en de halve wereld slaapt.

Nostalgie. Dat is een term die de laatste tijd veel in mijn hoofd rondzweeft. Ik kijk weer oude foto’s, ik lees verhalen in mijn reisdagboek, dat ik een paar maanden geleden zelf geschreven heb vanuit mijn vakantiebestemming in Brazilië. Ik haal herinneringen op met vrienden, op MSN, of persoonlijk. En ik denk aan de mensen en mijn kat die in het afgelopen half jaar zijn overleden. (Alhoewel dat laatste misschien geen nostalgie is, de foto’s en herinneringen die ik van ze heb zijn voor mij ook heel nostalgisch)

Ik ben geneigd veel in het verleden te leven, nu mijn leven tegenwoordig niet zo heel veel voorstelt. Ik volg een thuisstudie en zit te wachten tot ik eindelijk in aanmerking kom voor een woning op de plek waar ik 8 jaar gewoond heb. Tot die tijd is het een beetje aanpoten, doorbijten en volhouden, mezelf zien te vermaken en zo nu en dan iets leuks te plannen. Gelukkig gaat me dat steeds beter af, afgelopen zaterdag kwam een vriendin logeren, aanstaande vrijdag vlieg ik met een groepje doven naar Ierland als supportersclubje voor het dames (dove) futsal team dat daar tegen de Ieren moet spelen en aansluitend gaan we Dublin verkennen. (Arme mensen van Ryanair en het hostel waar we gaan slapen, ze zullen wel een hoop te verwerken hebben achteraf, met zo’n ‘dove invasie’..!)

Nog een reden dat mijn hoofd bij vroeger zit (wat nog niet eens zo heel lang geleden is, in feite is elke seconde die voorbij gaat al onderdeel van het verleden ) is dat ik veel moet verwerken. De plotselinge en snelle dood van mijn opa, die van een goede vriendin van de familie, het gemis van mijn kat die gelukkig toch maar mooi 17 is geworden, al die dingen spelen een rol. En mijn operaties, mijn jeugd, liefdesperikelen en toekomstdromen maken ook dat ik hartzeer heb. Letterlijk, wel te verstaan, want ik heb om het even last van hartkloppingen. Ik kan het beter verwoorden: ik heb (zoals in een film gezegd werd tegen iemand die rouwde om het verlies van haar man) een gebroken hart.

Maar tegelijkertijd probeer ik het ook te lijmen. Ik probeer te genieten van het hier en het nu. Gewoon niet te wachten tot ik de kans krijg om iets te gaan doen (get a life!) maar het nú aanpakken. Maar mensen, ga maar eens in een verlaten polder zitten met een magere uitkering, een schuld bij IBG en weinig mensen om je heen die je zomaar even kan bezoeken.

Goh wat kan ik veel schrijven over iets wat eigenlijk voor de hand ligt: ik moet ophouden met piekeren en mijn woorden omzetten in daden. En de mensen en Poekie die ik mis, zijn dan wel overleden, ze zijn niet dood. Dood zijn ze pas als ze vergeten zijn. Hun herinneringen, hun geest leeft voort in mijn hart en mijn hoofd en ik weet dat ze allemaal gewild hadden dat ik door zou gaan met leven.

En tot de tijd dat ik een woning én een wat socialer leven heb, nodig ik iedereen die maar wil bij mij op de koffie uit om te praten over de zin en onzin van het leven!

Liefs,

Anne

September 2008

---