Vandaag stond ik in de winkel, op zoek naar de juiste shampoo die mijn haar sneller moet helpen groeien (het is nu zo kort en ik heb geen geduld tot het wat langer is, dan kan ik er meer mee doen), die natuurlijk niet bestaat. Op een gegeven moment wilde ik het gangpad verder op lopen, maar ik hoorde niet dat er achter mij een blinde mevrouw met haar blindgeleide hond aan kwam lopen.

(Ik wil nu zeggen: het toeval wil dat… maar het is nog maar de vraag of het wel toeval was..)

Per ongeluk botste ik tegen haar op. Ik zei in een opwelling: ‘sorry mevrouw, ik hoorde u niet aankomen.. excuses!’

‘Geeft niet hoor!’, zei de vrouw lachend. ‘Ik zag u niet aankomen’. Ook ik schoot in de lach en even later stonden we daar allebei naast elkaar ieder aan een eigen kassa onze producten af te rekenen. De blinde en de dove… Toeval?!

Nog zo’n voorbeeld.. een wat triester voorbeeld, maar toch.

Toen mijn oma in 2002 ernstig ziek was en op sterven lag, bad ik de nacht nadat ik haar voor het laatst in leven gezien had om kwart over twee ‘s nachts tot god en vroeg hem of hij één van de volgende dingen wilde doen: oma beter maken of haar tot zich halen. Niet meer lijden, niet meer wachten.

De volgende ochtend toen mijn vader mij wakker maakte, wist ik meteen dat het voorbij was. Ik vroeg hem of het over was en hij bevestigde mijn vraag. Ze bleek om tien voor half drie (!!!) die nacht overleden te zijn… Toeval?

Ik geloof er wel in dat sommige dingen gewoon gebeuren zoals ze moeten gebeuren, zonder dat het lot er invloed op heeft. Ik geloof dus wel in een enige vorm van toeval. Maar ik vind sommige dingen zoals het laatste voorbeeld dat ik noemde zo onverklaarbaar mysterieus, dat het geen toeval meer kan zijn. Ik vraag me af waar het lot voor dient, en waarom er daartegen weer toeval bestaat. Zou toeval het ‘luchtige’ broertje van het lot zijn, dat ons net dat ene beetje bewustzijn geeft dat niks op de wereld vanzelfsprekend is? Zijn wij hier allemaal met een reden? Komen wij elkaar tegen omdat het zo moet zijn?

Waarom worden sommige mensen wel gespaard in het leven en anderen niet? Verdient de één het leven soms minder dan de ander? Waar ligt dat aan? Is het hét lot dat bepaalt dat sommigen al bij de geboorte sterven en anderen 90 worden, of is het toeval?!

Ik blijf er in ieder geval van overtuigd dat er meer is tussen hemel en aarde. Dat wij niet zomaar doof geboren of geworden zijn, net zo min als dat anderen wel of geen handicap hebben gekregen. Misschien zijn wij wel uitverkoren om een extra functie te vervullen op aarde, om te laten zien dat ook mensen die het met wat ‘minder’ toe moeten doen, even hard kunnen rennen als diegenen die alles mee hebben.

Daarom vind ik het denk ik ook zo belangrijk dat er geen strijd meer is tussen horend en doof. Doe je oogkleppen af, maak je niet druk om C.I. die voor velen een bedreiging is voor de dovencultuur, want die is sterk genoeg. C.I. is slechts een hulpmiddel dat wat ondersteuning biedt. Geniet van en met elkaar, accepteer je lot, of juist, je toeval. En hou op met jezelf vermoeien, met het strijden tegen je mens. Want voor je het weet is het leven voorbij en dan heb je geen tijd meer om te genieten.

En nu ga ik mijn blog afsluiten, mijn C.I. afdoen en heerlijk genieten van de stilte. Tot gauw!

Liefs,

De dochter van het lot (die bevriend is met meneer toeval)!