Zware & zwarte columns op komst

De laatste tijd heb ik niet veel columns gepubliceerd op annies.nl. Dat betekent echter niet dat ik niets heb geschreven. Integendeel zelfs: ik heb de laatste maanden volop kunnen schrijven. In mijn hoofd dan. Het is nu louter een kwestie van de schrijfsels in mijn hoofd vertalen naar prettig leesbare teksten. Inmiddels heb ik volgens mij wel voldoende bewezen dat ik in staat ben om duidelijke teksten te schrijven die lekker weg lezen.

Punt is alleen, dat ik in mijn hoofd de laatste maanden vooral minder leuke columns heb zitten schrijven. Ik heb namelijk een aantal minder leuke ervaringen gehad die mij inspiratie gaven voor een aantal minder leuke columns. Dat zijn columns waarin ik een hoop onvrede en frustraties uit. Niet bepaald columns om lezers mee te vermaken. Het zijn loodzware en gitzwarte columns die staan te popelen om zwart op wit te komen staan.   

Eigenlijk is dat maar raar. Ik ben pas vader geworden, en dan zou je verwachten dat ik alleen maar vrolijke columns zou schrijven. Maar dat is juist helemaal niet zo. Integendeel zelfs: ik heb de laatste maanden vooral niet-vrolijke columns geschreven. In mijn hoofd dan. Het is nu louter een kwestie van beslissen of ik die columns allemaal wel wil publiceren in iets minder prettig leesbare teksten dan jullie van mij gewend zijn. Inmiddels heb ik besloten om die columns toch maar gewoon écht te schrijven, ook al lezen ze dan wat minder lekker weg.   

Het gevoel dat ik vooral leuke en positieve columns zou moeten schrijven om de lezers te vermaken, belette mij die sombere, negatieve en zwarte columns écht te schrijven en te publiceren. Met als gevolg dat mijn hoofd vol is komen te zitten met minder leuke ideeën en gedachten. Daarnaast zijn de laatste paar maanden mijn minst productieve periode qua officiële publicaties tot nu toe. Dat is niet goed voor mij, maar ook niet goed voor jullie – trouwe lezers. Het zit mij niet lekker dat ik niet gewoon schrijf en publiceer wat ik wil – en moet – schrijven.

Schrijven is voor mij een uitlaatklep. Een enorm cliché, dat weet ik. Maar het is wel zo. Alle onrechtvaardigheden en oneerlijkheden, alle pijn en verdriet, die mij in mijn leven zijn aangedaan, schrijf ik als het ware van me af. En ik heb nogal veel om van me af te schrijven. Schrijven verzacht de pijnen in mijn moeilijke en moeizame leven. Maar waarom schrijf ik dan niet gewoon in een dagboek dat ik voor mezelf houd? Omdat dat voor mij simpelweg niet telt. Een schrijfsel telt voor mij pas als de hele wereld het kan lezen. Opdat die hele wereld mij nu eindelijk eens gaat begrijpen. Alles voor dat ene beetje begrip dat mijn mensenleven iets menswaardiger kan maken. Schrijven is mijn roeping en tevens mijn redding des levens!

De komende periode ben ik van plan een aantal zware & zwarte columns te publiceren.

---