Aardbeving
Zoals iedereen weet is er in Haïti een ramp gebeurd: een aardbeving. In enkele minuten is alles verwoest en zijn er duizenden doden. Vreselijk zo’n ramp en wij zijn er allemaal van ontdaan, hulpacties op touw gezet om de mensen op Haïti te kunnen helpen.
Soms zijn er ook aardbevingen heel dichtbij, niet letterlijk maar figuurlijk. Zo had ik 20 januari 2000 mijn persoonlijke aardbeving. Inmiddels al 10 jaar geleden maar het lijkt soms alsof het vorige week pas gebeurd is, zo helder staat alles nog in mijn geheugen gegrift.
31 Juli 1998 was ik in de ziektewet terecht gekomen vanwege (weer) eens een ooroperatie. Na deze operatie bleef ik erg tobben met oor- en evenwichtsproblemen. Hierdoor kon ik niet volledig aan het werk. In 1999 was ik wel opgestart met werken op therapeutische basis. Het therapeutisch werk was ik langzaam aan het uitbreiden. Ik had ook weer een operatie in het vooruitzicht, dus volledig beter melden, dat lukte nog niet.
Die 20e Januari had ik een consult bij de bedrijfsarts en mijn plan was om te vragen of ik voor halve dagen mocht gaan werken en dan de andere halve dag nog therapeutisch.
Helaas, heb ik niet eens de kans gekregen om deze vraag te stellen want ik kreeg te horen dat ik moest stoppen met het werk, mijn REA-uitkering stop gezet zou worden, en ik moest maar WW aan gaan vragen en werk zoeken.
Op dat moment leek de wereld onder mijn voeten in te storten en overkwam mij ook een soort van aardbeving. Ik kan mij dat moment nog zo goed herinneren. Eerst het moment van verbazing, dan ongeloof, onmacht en verdriet. Later kwam er ook nog boosheid en vechtlust bij.
Het ergste en gemeenste van alles vond ik nog dat er één persoon deze beslissing had kunnen en mogen nemen, namelijk het afdelingshoofd. Dat afdelingshoofd was nog maar korte tijd bij ons werkzaam en had mij amper aan het werk gezien. Maar nog erger was dat het argument was dat ik niet meer functioneerde omdat ik te slecht hoorde.
20 jaar had ik met veel plezier gewerkt – ik werkte in een verpleeghuis - en heel vaak is het voor gekomen dat ik met oorontstekingen zat, mijn hoorapparaten niet kon dragen en mij ziek moest melden. Maar dat het afdelingshoofd mij vroeg om toch te komen werken omdat ze zo moeilijk zaten. Dat ik minder goed kon horen zonder mijn hoorapparaten in, was geen enkel probleem. De andere collega’s moesten dan maar een beetje extra mee opletten. Maar och ik was een reddende engel als ik alstublieft toch kwam werken. En dan ging ik weer want als de nood zo hoog is en je collega’s en de patiënten tekort komen, dat was het laatste wat ik wilde.
En nu ineens werd het slechter horen als argument gebruikt dat ik niet meer functioneerde.
Ik ben terug gaan vechten en ik heb vele gesprekken gevoerd met allerlei `hoge pieten’ tot aan de directeur toe. Maar iedereen bleef achter de beslissing van het afdelingshoofd staan.
In die periode heb ik wel heel goed geleerd om voor mezelf op te komen! Helaas kwam ik op dat moment geen stap verder. Ik had de hele situatie uitgelegd bij Cadans (nu UWV) en de keuringsarts waar ik een goed gesprek mee had, heeft mij daarop 80-100% afgekeurd. Zo hoefde ik niet in de WW en aan de sollicitatieplichten en andere ww-regels te voldoen.
Met mijn oorproblemen liep ik in die tijd ook vast omdat mijn behandelend KNO-arts aan de andere kant van het land ging werken en ik daarna door de andere KNO-artsen waar ik kwam, van het kastje naar de muur werd gestuurd. Ook daar was het vechten en opkomen voor mezelf. Uiteindelijk had ik ten einde raad mijn KNO-arts aan de andere kant van het land een brief geschreven of hij niet eens kon overleggen met zijn collega’s. Ik kreeg heel snel bericht van hem dat ik ook naar de andere kant van het land (Groningen was dat) mocht komen en hij mij daar wilde helpen. Er was weer een lichtpuntje in zicht. Mijn gedachte was: “als de operatie achter de rug is en alles weer goed is, dan zal ik mijn werkgever eens laten zien dat ik zo niet met mij laat sollen, en terug zal komen”.
Helaas………alles liep anders af……..er volgde een zware naschok…….door complicaties tijdens de operatie ging er van alles mis. Het gehoor wat ik nog had in mijn geopereerde oor was helemaal uitgevallen, evenwichtsorgaan ook uitgevallen, heel erge tinnitus en ik zag alles dubbel. De eerste tijd ben ik heel ziek geweest. Het eerst wat ik dacht toen ik weer op mijn kamer lag en mijn arts kwam vertellen wat er was gebeurd: “Nu is alles over en kan ik echt niet meer werken”. Sindsdien ben ik definitief in de WAO en later is er nog veel meer gezondheidsellende over mij heen gekomen, waardoor terugkeer op de werkvloer steeds meer onmogelijk werd.
Deze persoonlijke aardbeving is inmiddels 10 jaar geleden en de tijd is gewoon verder gegaan, zij het met diverse naschokken.