Pech onderweg…….en dan?
Voor deze vraag kwam ik een week geleden te staan. Het was die dag prachtig weer en ik was lekker een eind gaan rijden op mijn scootmobiel. Ik had al een flinke rit gemaakt en was inmiddels op weg naar huis, moest nog zo’n 15 km. Opeens begon mijn scootmobiel een enorme herrie te maken; ratelen, knallen, bonken. Ik werd er gewoon bang van. Doordat ik alleen met mijn CI kan horen en dus maar vanuit één richting hoor, kon ik niet opmaken waar het geluid precies vandaan kwam en wat er aan de hand kon zijn.
Ik reed een kilometer of 2 voor de bebouwde kom en wilde proberen zo dicht mogelijk daar in de buurt te komen. Dus ben ik heel langzaam een stukje door gereden met bonzend hart. Denk je dat er dan iemand stopt om te vragen wat er is en of ze kunnen helpen? Nee hoor, iedereen fietste mij hard voorbij. Sommige mensen keken wel even om, om te kijken waar de herrie vandaan kwam of zo. (waar zijn de aardige mensen?) Ik heb een voorbijkomende fietser gevraagd om mij te helpen, maar die fietste vrolijk door (niet gehoord misschien?)
Na nog een stukje rijden durfde ik toch echt niet verder, ik was bang dat het ding uit elkaar zou knallen of zo. Echt zo ging hij tekeer. Op een schaduwplekje op het fietspad ben ik gaan staan. En daar was het bedenken hoe ik dit op ging lossen. Ik heb wel altijd mijn mobiel bij me. Daar kan ik heel goed mee smsen maar niet bellen, dat versta ik niet met mijn CI. Welzorg is per sms niet bereikbaar.......hoe los ik dat op?
Op dat moment kwamen er een paar reddende engelen aan wandelen. Twee vrouwen met twee kinderen. Ik heb hen netjes gevraagd of zij mij konden helpen en uitgelegd wat er aan de hand was en waarom ik het zelf niet kon. De ene mevrouw ging meteen het servicenummer van Welzorg bellen met mijn mobiel. Welzorg zou het doormailen naar de vestiging in Breda en die zouden dan weer telefonisch contact met ons opnemen. Mja......daar heb ik weinig aan als ik de telefoon niet op kan nemen, dus hoe moet dat dan weer?? Die mensen waren zo lief dat ze bij mij bleven wachten tot er terug gebeld zou worden. Maar dat duurde heel lang en na 3 kwartier of zo heeft zij toch nog maar een keertje naar Welzorg gebeld, of ze mij niet vergeten waren. Ze kreeg hetzelfde verhaal te horen dat Breda ons zou bellen. Na nog een tijd wachten besloten de vrouwen om mij mee te nemen. Een eindje verderop staat een woon-zorgcomplex en daar woonde de oudere mevrouw. Dus geprobeerd daar met de scootmobiel te komen, wat lukte. Daar kon ik in de aula zitten, uit de brandende zon en met toilet en drinkgelegenheid bij de hand.
De mevrouw heeft Welzorg weer gebeld om te melden dat ik daar zat te wachten.
Pas tegen kwart voor 5 belde Welzorg dat de monteur over een half uur zou komen......eindelijk, want we hadden rond kwart over 3 voor het eerst gebeld. Maar om kwart over 5 kwam de receptioniste van het gebouw ( de mevrouw met kinderen was inmiddels naar huis gegaan en de oudere mevrouw die daar woont, bleef wel bij mij) vertellen dat Welzorg daarheen had gebeld met de mededeling dat de monteur niet meer kon komen en ze zouden een taxibus sturen om mij met de scootmobiel naar huis te brengen. Die bus kwam om 6 uur. En al die tijd is de mevrouw bij mij gebleven, dat vond ik wel ontzettend lief.
Alles is dankzij de hulp van deze lieve, behulpzame mensen goed gekomen. Maar oh wat voelde ik mij op dat moment dat iedereen mij voorbij reed en ik mij moest bedenken hoe ik het op ging lossen, gehandicapt. Eenmaal thuis kon ik zelf alles weer regelen via de e-mail maar ik had deze middag ontzettend blij geweest als ik de BlackBerry Teksttelefoon had gehad. Dat zou een uitkomst geweest zijn, daar had ik zelf mee naar Welzorg kunnen bellen en zelfstandig alles kunnen regelen. Dan hadden de behulpzame mensen ook geen halve middag hun tijd bij mij hoeven te verdoen (alhoewel ze zeiden dat dit niet erg was en zijn blij waren dat ze mij konden helpen)
Helaas moet ik nog even geduld hebben met de Blackberry want ik kom pas in 2011 in aanmerking voor een nieuwe teksttelefoon.