Ik wist dat Dolly in aanmerking kwam voor een C.I. en was vastbesloten met haar mee te leven en haar te volgen tijdens haar proces met C.I. Dat hadden we ook afgesproken tijdens een gesprek destijds in de supermarkt. We mailden en ze stuurde foto's van net na de operatie. Die logen er niet om en ik schrok er ook best van. Maar ja, waar het om ging was natuurlijk, hoe hoorde ze nu?
Ik vroeg honderduit, maar het mooiste was, dat ik een nieuw, leuk, gelukkig stel zag staan. Ze straalden als twee verliefde mensen. Dat raakte me en dat liet ik ze ook voelen en weten. Ik was zoooo gelukkig voor hun samen. Ze konden weer samen communiceren en genieten van alles wat hun dierbaar was. Een nieuwe vrouw stond er voor me. Gelukkig en een frisse uitstraling met een prachtige CI, dezelfde kleur als haar haren.
Franneke zei ze, altijd doen die C.I. als het spraakverstaan niet meer gaat. Het is zo'n verbetering en ik hoor er weer helemaal bij! Het raakte me emotioneel toen ze dat zei. En nog belangrijker, je hoeft nooit meer bang te zijn voor de stilte.

Mijn angst die ......STILTE!! .....STIL.......

Maar hoe meer ze vertelde, hoe rustiger ik erover werd. Ze kon me werkelijk in die rumoerige C1000 echt horen, wel met spraakverstaan erbij, maar dat is niet erg. Ze kregen ook ineens zovéél vragen over zich heen. Maar dat vonden ze niet erg. Dolly wist inmiddels hoe het is om slecht of weinig te horen en Lambert was ook super blij met de verandering dat ze weer samen konden praten.

Ik ben er erg blij en gelukkig mee dat de C.I. voor mij ook nog een goede optie is tegen die tijd dat het nodig is. Ik kan nu met tranen in mijn ogen zeggen, dat de angst voor de stilte, helemaal bij me weggenomen is.
En dat is natuurlijk een gelukkig gevoel.
Ik zal nog even vragen aan Dolly of ik haar foto's op de weblog mag plaatsen .

via www.hearingacademy.com kan je het verschil horen tussen het normale gehoor en het gehoor met de C.I.